Efikasnost različitih hirurških procedura u lečenju Hiršprungove bolesti kod dece
Sažetak
Uvod/Cilj. Hiršprungova bolest je jedan od najbolje izučenih urođenih poremećaja crevnog motiliteta kod dece. Različite hirurške metode za lečenje Hiršprungove bolesti razvijene su da bi se sa što manje rizika i više efektivnosti postigao normalan motilitet creva. Značajan napredak učinjen je smanjivanjem opsežnih hirurških procedura, udruženih sa povećanim morbiditetom i mortalitetom, kao i uvođenjem minimalno invazivnih operativnih tehnika u ranom, neonatalnom uzrastu. Cilj naše studije bio je da se proceni efektivnost različitih hirurških metoda i incidencija komplikacija posle opsežnih operacija Hiršprungove bolesti rekto-sigmoidne lokalizacije. Metode. Izvršena je retrospektivna analiza (od juna 1997. do maja 2012. godine) grupe od 84 bolesnika sa Hiršprungovom bolešću. Svi su imali aganglionaran rekto-sigmoidni segment, potvrđen preoperativnom irigografijom i histološki. Operacija metodom endorektalnog provlačenja izvedena je kod 30 (35,7%) bolesnika (grupa I), dok je 54 (64,3%) bolesnika operisano procedurama po Soavi, Duhamelu ili Swensonu (grupa II). Parametri praćenja bili su starost, incidencija i težina postoperativnih komplikacija, neophodnost preoperativne kolostome kao i broj reoperacija. Rezultati. U vreme operacije u grupi I prosečna starost dece iznosila je 9,41 ± 6,37 meseci, a u grupi II 16,8 ± 13,9 meseci, što je bilo statistički značajno više u odnosu na grupu I (p < 0.01). Postoperativne komplikacije imalo je 3/30 (10%) bolesnika u grupi I kod kojih je urađena operacija endorektalnog provlačenja i 16/54 (29,6%) bolesnika kod kojih su preduzete druge procedure. Pripadnici grupe II imali su značajno češće komplikacije (p < 0,05). Bolesnici grupe I imali su samo jednu (1,00 ± 0,00), dok su oni iz grupe II imali oko dve reoperacije u proseku (1,94 ± 1,84). Više od jedne reoperacije urađeno je kod 6/16 (37,5%) bolesnika iz grupe II. Pripadnici grupe II imali su značajno više reoperacija od onih iz grupe I (p < 0,05). Operativna procedura kod svih bolesnika (100%) grupe I i samo procedura po Soavi kod 20 (37%) bolesnika grupe II, preduzete su bez prethodne kolostome. Zaključak. Rezultati naše studije pokazuju da je operacija metodom endorektalnog provlačenja u lečenju Hiršprungove bolesti mnogo efikasnija nego ostale procedure, posebno u odnosu na njeno rano preduzimanje, kao i manju incidenciju ozbiljnih komplikacija koje zahtevaju ponovno hirurško lečenje.
Reference
Butler TN, Trainor PA. The developmental etiology and patho-genesis of Hirschsprung disease. Transl Res 2013; 162(1): 1−15.
Teitelbaum DH, Cilley RE, Sherman NJ, Bliss D, Uitvlugt ND, Renaud EJ, et al. A decade of experience with the primary pull-through for hirschsprung disease in the newborn period: a multicenter analysis of outcomes. Ann Surg 2000; 232(3): 372−80.
Puri P. Hirschsprung's disease. In: Oldham TO, Colombani PM, Foglia RP, editors. Surgery of infants and children: Scientific principles and practice. New York: Lippincott-Raven; 1997. p. 1277−99.
de la Torre L, Ortega A. Transanal versus open endorectal pull-through for Hirschsprung's disease. J Pediatr Surg 2000; 35(11): 1630−2.
Goldstein AM, Hofstra RM, Burns AJ. Building a brain in the gut: development of the enteric nervous system. Clin Genet 2013; 83(4): 307−16.
Peña A, Elicevik M, Levitt MA. Reoperations in Hirschsprung disease. J Pediatr Surg 2007; 42(6): 1008−13.
Langer JC. Hirschsprung disease. Curr Opin Pediatr 2013; 25(3): 368−74.
Tannuri AC, Tannuri U, Romão RL. Transanal endorectal pull-through in children with Hirschsprung's disease--technical refinements and comparison of results with the Duhamel procedure. J Pediatr Surg 2009; 44(4): 767−72.
Aslan MK, Karaman I, Karaman A, Erdoğan D, Cavuşoğlu YH, Cakmak O. Our experience with transanal endorectal pull-through in Hirschsprung's disease. Eur J Pediatr Surg 2007; 17(5): 335−9.
Sheng Q, Lv Z, Xiao X. Re-operation for Hirschsprung’s dis-ease: experience in 24 patients from China. Pediatr Surg Int 2012; 28(5): 501−6.
Dutta HK. Clinical experience with a new modified transanal endorectal pull-through for Hirschsprung's disease. Pediatr Surg Int 2010; 26(7): 747−51.
Frykman PK, Short SS. Hirschsprung-associated enterocolitis: prevention and therapy. Semin Pediatr Surg 2012; 21(4): 328−35.
Ruttenstock E, Puri P. Systematic review and meta-analysis of enterocolitis after one-stage transanal pull-through procedure for Hirschsprung's disease. Pediatr Surg Int 2010; 26(11): 1101−5.
Luis LA, Encinas JL, Avila LF, Andrés AM, Burgos L, Fernández A, et al. Hirschsprung disease: lessons learned from the last 100 cases. Cir Pediatr 2006; 19(3): 177−81.
Langer JC, Seifert M, Minkes RK. One-stage Soave pull-through for Hirschsprung's disease: a comparison of the transanal and open approaches. J Pediatr Surg 2000; 35(6): 820−2.
Chatoorgoon K, Pena A, Lawal TA, Levitt M. The problematic Duhamel pouch in Hirschsprung's disease: manifestations and treatment. Eur J Pediatr Surg 2011; 21(6): 366−9.
Bischoff A, Levitt MA, Lawal TA, Peña A. Colostomy closure: how to avoid complications. Pediatr Surg Int 2010; 26(11): 1087−92.
Pena A, Migotto-Krieger M, Levitt MA. Colostomy in anorectal malformations: a procedure with serious but preventable com-plications. J Pediatr Surg 2006; 41(4): 748−56.
Rintala RJ. Transanal coloanal pull-through with a short mus-cular cuff for classic Hirschsprung's disease. Eur J Pediatr Surg 2003; 13(3): 181−6.
Zhang S, Wang W, Bai Y, Wang W. Evaluation of anorectal function after transanal one-stage endorectal pull through op-eration in children with Hirschsprung's disease. Zhongguo Dang Dai Er Ke Za Zhi 2007; 9(3): 188−92.